Talmud, Tevrat’ın yorumu olarak görülür. Tevrat kelimesi, bütün yahudi dinî metinlerini, yâni başta Mişna ve Talmud olmak üzere bütün sözlü geleneği kapsar.
Yahudi inancına göre Tanrı, Sînâ dağında Hz. Mûsâ’ya hem yazılı Tevrat’ı hem de onun açıklaması niteliğindeki sözlü Tevrat’ı verir. Sözlü Tevrat Mûsâ’dan Yeşu’ya, ardından sırasıyla İsrâiloğulları’nın ileri gelenlerine, son olarak da yahudi din âlimlerine aktarılır. Bunlar tarafından Mişna, Tosefta ve Talmud metinlerini oluşturacak biçimde derlenir.
Sözlü Tevrat, geç Roma döneminde yazıya geçirilir. Mişna’da Tevrat’taki hukukî hükümler sistematik biçimde ele alınır. Tosefta ise Mişna’ya bir ilâvedir. Mişna dışında kalan hukukî görüşler hakkında yapılan yorumları içeren öğretiye ise Gemara denilir. Mişna ve Gemara’nın birleşiminden oluşan kitap ise Talmud’dur.
Filistin Talmudu ve Bâbil Talmudu diye bilinen iki ayrı Talmud bulunmaktadır. Filistin Talmudu’nda ele alınan konular daha sınırlıdır. Bu sebeple Filistin Talmudu, Bâbil Talmudu’na göre daha az muteber kabul edilir.
600’lü yılların başlarında derlenen Bâbil Talmudu ise bugünkü Irak’ta oluşturulmuştur. Kudüs Talmudu’ndan farklı şekilde cin ve melek inancına, büyü ve astrolojiyle ilgili konulara da yer verir. Bu özelliğinden dolayı daha büyük otoriteye sahiptir. Bâbil Talmudu, yahudi hukuku ve yahudi dinî hayatı için temel kaynak olarak görülür.
Talmud, Yahudilerin Hıristiyan Roma imparatorları tarafından büyük baskı gördüğü bir dönemde yazılmıştı. Bundan dolayı Hıristiyan karşıtı bazı açıklamalar içeriyordu. Bu nedenle Talmud, Hıristiyanlarca yasaklandı. Baskı makinesinin icadıyla birlikte çok sayıda Talmud karşıtı kitap yayımlandı. Ünlü Alman din adamı Martin Luther bile bu Talmud karşıtı harekete katkıda bulundu. Bugün bazı araştırmacılar Luther’in yazılarının Alman antisemitizminin (Yahudilere karşı düşmanlık) temelini oluşturduğunu düşünmektedir.