Pers kültürüne ait efsanevi bir yaratık olan Mantikor, “insan yiyen” anlamına gelir. Mantikor, insan başına, aslan gövdesine ve zehirli bir kuyruğa sahiptir. Genellikle bunun akrep kuyruğuna benzer biçimde olduğu düşünülür. Bazı tasvirlerde Mantikor’un üstünde kirpilerinkine benzeyen dikenler de vardır. Mantikor dikenlerini bir okçu ustalığıyla düşmanlarına fırlatabilmektedir. Bu efsanevi yaratık kurbanlarını bir bütün olarak yuttuğu için, avından geriye kemik dahil hiçbir iz kalmaz.
Mantikor Avrupa folklorüne de girmiştir. Bu da çoğu mitolojik karakterde olduğu gibi yine Yunanlar aracılığıyla gerçekleşmiştir. Mantikor’un Yunan kültürüne girmesi ise oldukça tesadüfü bir şekilde gerçekleşmiştir. M.Ö. 4. yüzyılda Pers sarayında görev yapan Yunan hekim Ctesias yazdığı bir kitapta bu yaratıktan söz edince, Yunanlar da bu efsanevi yaratıktan haberdar oldu. Yunanlılar, Mantikor’a kendi dillerinde “insan yiyen” anlamına gelen androphagos adını verdiler.
Ctesias’ın yazdıklarına kuşkuyla bakanlar da vardı. Bunlar da biri de Pausanias’tı. Ona göre böyle bir yaratığın dünya üzerinde olabilmesi mümkün değildi. Pausanias bu canavarın bir kaplan olabileceğini düşünüyordu. Büyük ihtimalle biraz irice bir kaplan insanları oldukça korkutmuştu. Hikâyeyi anlatan herkes de kendince eklemeler yapmıştı. Böylece ortaya kirpi gibi dikenleri olan, akrep kuyruklu, insan kafalı bir canavar çıkıvermişti. Ancak insanlar gerçeklerden değil hayallerden hoşlanıyordu. Onlar böyle bir canavarın var olduğuna inanmak istiyorlardı. Böyle bir yaratığın dünya üzerinde olması daha çekici gelmişti onlara. Böylece Mantikor, Avrupa folklorüne girmiş oldu. Çeşitli Mantikor efsaneleri Orta Çağ boyunca Avrupa’da büyük ilgi gördü. Hatta Dante Alighieri, Inferno adlı eserinde, efsanevi Geryon’u (Medusa’nın torunu), bir mantikor olarak tasvir etti.