Birçok kültürde kullanılmış bir sembol olan köprü, iki şey arasındaki bağın sembolüdür. Bir ortamdan bir başka ortama geçmeyi, bir hâlden diğerine geçmeyi sağlar.
Köprü kimi kültürlerde Yer ile semavi âlem arasındaki ulaşım ve iletişimin sembolü olarak kullanılır. Bir şuur halinden diğerine geçişle ve varlığın öldükten sonra yaşayacağı huzur veya ıstırap halinin belirlenmesiyle ilgili olarak kullanıldığı da görülür.
Köprüler genellikle insanların Göğe çıkmasına, ilahların Yer’e inmesine aracılık ederler. İskandinav kültürü dahil olmak üzere birçok kültürde şu tema ortaktır: Kötülüğün bulunmadığı çok eski bir çağda (“altın çağ”), ilahların Yer ile Gök arasında kurduğu, insanların ilahlarla kolayca iletişim kurmalarını sağlayan bir “köprü” vardı. Yer ile Gök arasında kolay, engelsiz ve doğrudan bir iletişim ve ulaşım vardı. Fakat bir zaman geldi ki, bu iletişim ve ulaşım kesildi. O dönemden sonra köprüden yalnızca trans halinde veya ölüm halinde geçilebilir oldu. Bu köprü engellerle dolu, zor bir geçit haline geldi. Artık o köprüden geçmek için birtakım canavarlarla karşılaşıp onları yenmek gerekiyordu. İşte günahkarlar geçeceği zaman çok incelen (kıldan ince, kılıçtan keskin olan) bu köprüden kolayca geçebilenler artık yalnızca “iyiler”, bilgeler ve bunların yanısıra, daha dünyada yaşarken buradan geçmeyi öğrenmiş, deneyimlemiş olan şamanlar olacaklardı.