Kökeni Sümerlere, Babillilere ve Eski Mısır’a uzanan inanışa göre, insanın içindeki kötü düşünceler, ruhun dışarı açıldığı ve bedenin en anlamlı bölgesi olan gözlerden, bakışlarla dışarı çıkar. Bu, “vurucu bir güç”tür. Gözde çıkış yolunu bulan bu vurucu gücü önlemenin ve onun zararlarından korunmanın ilk çaresi de, “göze gözle karşı koymak” düşüncesi olmuştur. Bu nedenle rengi ve biçimi gözü andıran her nesne, nazarı yani kötü bakışı ya da kötü düşünceyi uzaklaştırıcı bir tür savunma aracı olarak kabul edilir. Özellikle Eski Mısır’da “Osiris’in Gözü” ya da “Horus’un Gözü” (“Udjat”), nazara karşı korunmanın en ünlü simgeleri olarak kabul edilmiştir.
“Horus’un Gözü”, yaralanmış ve tekrar tedavi edilmiş sağlam göz olarak, aynı zamanda bilgelik tanrısı Thoth’un babası olan güneş tanrısı Horus’un bir mücadelede yaralanan gözüne öykünmedir.