Hun devrinde horoz-tavuk figürleri kötü ruhları kovan, koruyucu bir sembol olarak kullanılıyordu. Özellikle yeni günün habercisi olan horoz bu anlama sahipti.
Genel olarak altın tavuk Türklerde hükümdar ailesinin; gümüş tavuk ise hükümdar ailesinden olmayan soylu kişilerin sembolüydü.
Eski İran mitolojisinde ışığın habercisi ve bekçisi kutsal bir varlık olan horoz, Firdevsi’nin Şehname’sinde de güneşin doğuşunun simgesiydi. Bu anlam bütün ortaçağ Türk-İslam dünyası için de söz konusuydu. Türklerde özellikle beyaz horoz önemliydi.
Türk kozmolojisinde barış unsurunun hayvan biçimli timsali horoz ve tavuktu. Ayrıca tavuk oniki hayvanlı Türk takviminin yıl simgelerinden biriydi.
Horozun cesaret, savaşçılık, dürüstlük, nezaket, Şeytan’ı def etme gibi vasıfları, onun bu kavramların simgesi gibi algılanmasına yol açmıştır.