Ortaçağ Avrupası’nın en büyük salgınlarından olan veba, ilk olarak 6. yüzyılda ortaya çıktı. İkinci büyük salgın ise 14. yüzyılda görülen ve “Kara Ölüm” diye adlandırılan veba salgınıdır. Orta Asya’da ortaya çıkan bu salgının hangi yolu takip ederek Avrupa’ya ulaştığı ise tam olarak bilinmemektedir.
1347’de başlayıp 1358’de yılında bir süre duran üçüncü salgın ise üç yıl sonra tekrar başladı. 17. yüzyılın sonlarında başlayan ve 18. yüzyılda da devam eden bir başka veba salgını da oldukça geniş bir alana yayılmıştı.
İnsanlar veba hastalığının nedenini bilmiyordu. Bu nedenle de bu hastalığa tıbbi çözümler bulmak yerine, kilise merkezli çözümler aranıyordu. Veba karşısında rahipler ve kardinaller hiçbir şey yapamıyordu. Hastalığın mikrobu ancak 19. yüzyılın sonlarında teşhis edilebildi.
Ortaçağda kendilerine veba doktoru denilen bazı insanlar vardı. Bunlar özel kostüm giyip, ilginç bir maske takarlardı. Maskenin önünde kuş gagasına benzeyen bir kısım vardı. Veba doktorları hastalığa “kötü ve kirli hava”nın yol açtığını düşündükleri için, kendilerini korumak amacıyla gaganın içine kokulu otlar koyarlardı. Bu doktorların çoğunun aslında tıpla hiçbir ilişkisi yoktu, hatta salgından önce hiç alakasız işlerde çalışanlar bile para kazanmak için veba doktoru olmuştu.
O çağlarda bu hastalık Tanrı’nın bir laneti olarak görülüyordu. Ölüm her yerdeydi. Hastalık nerede varsa, bu garip kostümlü adamlar da orada görülüyordu. Bu da zamanla bu kostümün, kara ölümün yâni vebanın bir sembolü hâline gelmesine yol açtı.