Mısırlılara göre, tanrılar bazen tehlikeli olabilseler de kötü değillerdi. Zaten kötü olmaları da mümkün değildi. Dolayısıyla da kötülüklerin kaynağı kötü insanlar ve şeytani ruhlardı.
Mısırlılara göre hastalıkların başlıca sebebi cinlerin ya da hayaletlerin saldırıda bulunmasıydı. Bundan dolayı da Mısır tıbbının büyük kısmını tılsımlar, muskalar, büyülü formüller ve şeytan çıkarma ayinleri oluşturmaktaydı. Bu nedenle şifa söz konusu olduğunda, hekim, rahip ve şeytan çıkarıcı arasında kesin bir ayrım yapılmazdı.
Diğer tüm kadim şifacılar gibi Mısırlı hekimler de farmakoloji, tanrılara dua etme ve şeytan çıkarmadan oluşan çeşitli bileşimleri kullanırlardı. İblisler gerçek varlıklar olduklarına göre, hastalıklara yol açmak üzere bedendeki herhangi bir delikten içeri girebilirlerdi. Bir iblisin ağızdan içeri girmesini engellemek için, üstüne dua yazılmış olan bir papirüs su içinde bekletilir sonra da bu mürekkepli su korunma amacıyla içilirdi. Bu tür karışımlarda kötü kokulu malzemelere de sıklıkla yer verilirdi. Bunlar arasında köpek dışkısı da vardı. Bunun basit bir mantığı vardı. Eğer bize hastalık veren varlık içimize girdiyse; kötü kokulu bir şey içersek, bu madde içimizdeki kötü varlığı rahatsız edip kaçıracaktı: “Ey bedenimde yaşayan dişi veya erkek hayalet hemen şu anda etimden, kolumdan, bacağımdan çık git. İşte, yiyesin diye bu dışkıları getirdim! Kolla kendini gizli olan, temkinli ol saklanan, kaç git!”
Mezopotamyalılar da iblisleri kovmakta köpek dışkısını oldukça sık kullanırlardı.
Dışkının tersine, bal tiksindirici değildi ama Mısırlılara göre “insan için tatlı, hayaletler içinse iğrenç”ti. Bal bedendeki yüzeysel yaralar için mükemmel bir bakteri kovucu merhemdi. Bu bir düz mantıktı: hastalıklara ve enfeksiyonlara kötü ruhlar sebep olduklarına ve bal da yaraları iyileştirdiğine göre, iblisler baldan nefret ederdi. Mısırlı hekimler hem dışsal, hem içsel olan tüm ilaçlarının yüzde 30 ila 40’ında bal kullanırlardı.