Antik Roma’da Şarap tanrısı Diyonisus’un bayramlarına katılanlar, başlarına gülden örülmüş taç giyerlerdi. Çünkü bunu yaptıkları takdirde daha az sarhoş olacaklarına inanırlardı. Romalılara göre insanın bütün sırları bir şişe şarabın dibinde gizliydi. Şişe bitince, insanın gevezeliği artar ve tüm sırlarını açığa vururdu. Bunu önlemek için de gülden faydalanırlardı. Çünkü gülün teskin edici özelliği olduğuna inanıyorlardı. Bu durum, gülün ketumluğun da sembolü olmasına yol açtı.
Hıristiyan kültüründe de gül sembolü ketumluk ve sessizlik anlamlarında kullanılıyordu. Nitekim ketumluk ve güveni ifade etmesi bakımından Ortaçağ ve Rönesans döneminde yapılan kiliselerin itiraf odalarında ‘beş yapraklı gül’ resmi olurdu. Gülün beş yaprağından dördü, insanı meydana getiren dört unsuru temsil ederdi: Ateş, Hava, Toprak, Su. Buna ruh da eklenince sayı beşe çıkardı.
Gül sembolünün günâh çıkarma odasında bulunması, günahkârın itirafını dinleyen din adamının bu bilgileri koruyacağı anlamına gelirdi. Gülün bu anlamı Latince bir deyim olan ‘Sub Rosa’ ifadesinde de kendini gösterir. ‘Gülün altında’ anlamına gelen ‘Sub Rosa’ ifadesi, Latince’de ‘sessizliğin mührü altında’ yâni ‘tam bir sessizlik içinde’ anlamını ifade eder.