Yazın bazen kırlarda, yaylalarda ortalık günlük güneşlikken birdenbire yağmurun bastırıverir. Bir yandan yağmur yağar, bir yandan da güneş pırıl pırıl ışınlarını ortalığa yayar. Buna “şeytan düğün ediyor” denilir.
Kışın şeytan pek düğün etmez, genellikle yazın parlak günlerini seçer.
Şeytan düğünü birkaç türlüdür. Biri günlük güneşlik, yağmurlu havada; biri de eski tapınak, eski ev yıkıntılarının olduğu yerlerde; biri de ıssız ormanlarda, insanı ürperten yerlerde olur.
Eskiden Anadolu’da bu tür ürpertici yerlerin insanların kaçınması gereken yerler olduğuna inanılırmış. Çünkü şeytan düğün ederken cinler aralarına karışanları alır götürürmüş. Onların kaçırdığı birini geri almak da pek öyle kolay bir iş değilmiş.
Issız yerlerden, ormanlardan arada bir inceden inceden sesler, uğultular duyulur. Değişik hava akımlarının, yaprak kımıldanışlarının, hışırtıların doğurduğu bu seslerin görünür bir nedeni olmadığı için şeytan düğününde çalınan çalgıların çıkardığı sesler diye yorumlanırmış. Bu gibi sesler duyulunca ses çıkarılmaz ve konuşulmazmış.
Kaynak: İsmet Zeki Eyuboğlu, “Anadolu İnançları”