El, semavî dinlerde yer alan sembolik unsurlardan biridir. Musevilik, Hıristiyanlık ve İslâmiyet’e ait kutsal kitaplarda Tanrı’nın/ Rabbin/ Allah’ın Eli (Yedullah) ifadesiyle yaratıcının kuvveti, kudreti, yardımı, bereketi ve kurtarıcılığından bahsedilir.
Antik Mısır dininde el, güneşle ilişkilidir. Çünkü güneş tanrısal bir niteliğe sahiptir. Mısır dininin temelinde yer alan güneş, tanrıların en büyüğü Ra’yı sembolize etmesinin yanı sıra Tanrı Aton ile de özdeşleştirilmiştir.
Bazı araştırmacılar “Tanrı’nın Eli” ifadesinin Antik Mısır’da ortaya çıktığını ileri sürerler ve Mısır’da kısa bir süre hâkim olan tektanrıcılığı, bu yolda girişilen ilk deneme olarak kabul ederler. Ayrıca Musevilik ile Aton dini arasında bir uyuşma olduğu tezini de öne sürerler. (Mısır’de Aton dini, Ra dininin çok eskilere dayanan değişik bir yorumudur.)
Çok tanrılı dine sahip Mısır’da ilk kez M.Ö.14. yüzyılda yaşamış olan Akhenaton adlı firavun tek tanrılı bir dine inanmış ve güneşle özdeşleştirdiği Tanrı Aton’a ailesi ile birlikte tapmıştır. Güneşten uzanan ellerle sembolize edilen Aton’un insanlara ve hayvanlara hayat veren bir güç olduğuna inanılmıştır.