Çemberin birçok sembolik anlamı vardır. Bunlardan ilk akla gelen gökyüzü ve güneştir. Ayrıca tekerlek ile de ilişkilendirilir. Bu açıdan hareketi ve dinamizmi simgeler. Çemberin başı da sonu da belli değildir. Bu açıdan ele alındığında sonsuzluğun ve ebediyetin sembolüdür.
Çember bir şehrin etrafını çevreleyen kale duvarları gibi içindekini korur. Dişil bir şekildir. Koruyuculuğu da göz önünde bulundurunca anneyle ilişkilendirilebilir.
Çemberin içinde bulunmak, onun koruyuculuğundan faydalanabilmek için öncelikle arınmak gerekir. Bu kutsal bir alandır. Sınırları bazen kanla çizilir. Çember hayali olarak çizilse bile geçilemez bir sınırı işaret eder. Bundan dolayı da eski bir tılsım malzemesidir.
Eski zamanlarda doğaüstü ayinlerde, kötü ruhlardan ve cinlerden korunmak için büyücü bir çember içine girerdi. Bunun ilk örnekleri Sümerler’e kadar uzanmaktadır.
Irak’ın güneyinde günümüzden 5 bin yıl kadar önce yaşayan Sümerler zengin bir kültüre sahipti. Daha M. Ö. 2000 yıl öncelerinde bile, kendileri ve dilleri artık ölmüş bulunduğu halde, Sümer dili Babil okullarında Hz. İsa’nın doğumuna kadar okutulmuştu.
Sümerler yere un dökerek sihirli bir çember çizerlerdi. Buna Zisurra derlerdi. Bu çemberin içinde kötülükten korunacaklarına inanırlardı.
Sihir çemberi, Sümerler’den sonra da çeşitli ritüellerde kullanılmaya devam etti. Büyücüler bunun kendileriyle ve çağırdıkları şey arasında koruyucu bir bariyer oluşturduğuna inanıyorlardı. Yukarıdaki resimde, John Dee ve Edward Kelley bir kilise mezarlığında, yere çizdikleri çember içinde bir ruh çağırırlarken görülmektedir.