1400 – 1468 yılları arasında yaşamış olan Johannes Hartlieb, Ortaçağda “cadı merhemi” (Lat. “unguentum pharelis”) reçetesini yazıya dökmüş ilk hekimdir. Reçetede yer verdiği bitkiler arasında boğanotu (“Aconitum napellus”), baldıran (“Conium maculatum”), banotu (“Hyoscyamus”) ve haşhaş (‘Papaver somniforum’) gibi zehirli ve uyku verici olanlar da bulunmaktadır.
Hartlieb, büyücülerin bu amaçla haftanın her günü farklı bir bitkiden yararlandıklarını belirtir. Buna göre
Pazar günü “Solsequium”(Güneş),
Pazartesi “Lunaha” (Ay),
Salı “Verbena” (Mars),
Çarşamba “Mercurialis”(Merkür),
Perşembe “BarbaJovis”(Jüpiter),
Cuma “Capillius Veneris”(Venüs) bitkileri kullanılır.
Satürn gezegeni ve aynı addaki tanrı ile eşleştirilen kutsal tatil günü Cumartesi’ne bir bitki ayrılmamıştır. Ortaçağ inancında cadılar, haftanın her günü bu farklı bitkileri toplayarak, kuş kanı ve hayvan yağından yapılmış merhem ile iyice karıştırıyor, bu merhemi “havada uçmalarından” önce bedenlerine, ardından da “uçmaya”çıkılacak sandalye, kürek ya da süpürgeye sürüyorlardı.
Bir cadının atölyesinde şunlar mutlaka bulunurdu: 1) ilaç ve iksir hazırladıkları bir kazan, 2) çalı süpürgesinden ya da güvercinotundan yapılmış bir süpürge 3) kötü ruhların yönettiği bir ya da birkaç küçük hayvan (köpek, kedi, kirpi, köstebek, kurbağa, böcek vb.) Bu hayvanlar aynı zamanda onlara dostluk ederdi.
Cadıların çoğu zaman üstü saman kaplı bir kulübede yaşadıkları ve kapı ya da pencere yerine süpürgesine binmiş olarak bacadan dışarı uçup gittikleri söylenirdi.