Bedûh eski zamanlarda kullanılan bir tılsım türüdür. Kaynaklarda bu tılsımın başlıca şu amaçlarla kullanıldığı belirtilmektedir:
- Sihir ve büyünün bozulması;
- iki kişi arasında aşk ve muhabbet sağlanması;
- eşler arasında sıcak bir alâka kurulması veya birbirlerinden soğutulması;
- evde kalmış kızların kısmetlerinin açılması;
- sevgililerin veya hasreti çekilen kişilerin rüyada görülmesi;
- çocukların sebebi belirsiz korku ve ağlamalarının önlenmesi;
- karın ağrısı, baş ağrısı, humma, sara gibi çeşitli hastalıkların tedavisi;
- her türlü şeyin kaybolmak ya da çalınmaktan muhafazası;
- kaçak kimselerin, kayıp veya çalıntı şeylerin bulunması;
- hırsızın yakalanması;
- vahşi ve zehirli hayvanların, çeşitli haşeratın, düşmanın, eşkıyanın, zalim devlet adamlarının şerrinden emin olunması;
- kara ve deniz avının, ziraatın, ticaretin bereketlendirilmesi;
- yolcunun yorulmaması, deniz ve kara kazalarına mâruz kalmaması.
Bedûh gerek aşk büyüsü yapımında kullanılması, gerekse mektuplar üzerine bir emniyet unsuru olarak yazılmasından dolayı şiirlere de girmiştir. Divan edebiyatının vazgeçilmez ana teması olan âşık-mâşuk arasındaki ilgiyi kurmak veya arttırmak için yahut da iki sevgili arasındaki haberleşmeyi temin için bedûhtan bahsedildiği görülmektedir. İffet’in, “Yazılsam arz-ı hâl-i dilberân üzre bedûh olsam” mısraı, “Sevgiliye takdim edilen arzuhalin üzerine yazılan bedûh gibi onun eline ulaşsam” mânasıyla bu ikinci anlayışa örnektir.