Bardo Thödol, Tibet Budizmine ait bir cenaze metnidir. “Tibet Ölüler Kitabı” olarak da bilinir. Bu metin, yakın zamanda ölmüş bir kişinin bilincini rahatlatmak ve ona yeniden doğuşunda yardım etmek için okunur.
Budizm’e göre dünyevi şeylere bağlılık insanda kötü bir etki yaratır. Bu etki, ölüm ve yeniden doğuş (samsara) sürecinde insanlara acı ve huzursuzluk verir. Aydınlanmaya (bodhi) ulaşmış olanlar bu süreçten kurtulur ve kurtuluşa (moksha) ulaşırlar. Diğerleri ise karma tarafından yeni bir yaşama çekilir:
1) cehennemde acı çeken biri olarak (korkunç işkencelere katlanır),
2) başıboş bir hayalet olarak (arzuları tarafından yönlendirilir),
3) bir hayvan olarak (içgüdüleri tarafından yönetilir),
4) yarı tanrı olarak (güç peşinde koşar),
5) bir insan olarak (içgüdü ve akıl açısından dengelidir)
6) bir tanrı olarak (Çok uzun ömürlü olduğu için, ölümsüz olduğunu sanarak kendini kandırır).
Tibet’te ortaya çıkan Vajrayana (Tantrik) Budizminde bardo kavramı bulunmaktadır. Bardolar, bireyin yaşamındaki çeşitli geçiş durumlarıdır. Ölüm ve yeniden doğuş arasındaki süre 49 gündür ve üç bardoyu içerir.
Yaşam ve ölüm arasındaki bardodayken, ölen kişinin bilinci hâlâ onun hakkında konuşulanları duyabilir. Yâni ona karışıklığı aşması ve aydınlanmayı elde etmesi için yardımcı olmak mümkündür. Bundan dolayı genellikle bir lama (dini öğretmen) tarafından Bardo Thödol’un okunur. Bu okuma süreci eğer mümkünse ölümden kısa bir süre önce başlar ve 49 gün boyunca devam eder.
Bardo Thödol’un 14. yüzyılda yazıldığı düşünülmektedir. 1927’de Walter Evans-Wentz tarafından İngilizce’ye çevrildi. Wentz bu eserin, Mısır Ölüler Kitabı’na benzediğini düşünerek; ona “Tibet Ölüler Kitabı” adını verdi. Çünkü iki kitapta da ölen kişinin yeniden doğmadan önce geçmesi gereken aşamaların varlığından söz ediliyordu.