Türk sanatında aslan zaferin, iyinin kötüyü yenmesinin ve kudretin simgesi olmuştur.
Aslan postu ve yelesi yiğitlik simgesi olarak kullanılmıştır. Türklerde uzun saçın yaygın olmasıyla aslan yelesi arasında simgesel bir ilişki bulunmaktadır.
Budist mitoloji ve sanatta da aslanın çeşitli simgesel anlamları vardı. Bazen bir tanrı simgesiydi, bazen de hükümdarın kendisini ya da oturduğu tahtı simgelerdi. Buda, Sakya’nın aslanı olarak anılır; vücudunun duruşu aslana benzetilir ve vaazları insanları uyaran aslan kükremesi gibi kabul görürdü.
Aslanın bu anlamları Budist Türkler için de geçerliydi. Nitekim Çin kaynaklarında bazı Türk hükümdarlarının aslanlı tahtta oturduğundan söz edilir.
Göğe ait bir unsur olarak Türk sanatında kanatlı aslanlar da önemli bir yer tutuyordu.
İslamiyetten sonraki Türk sanatında aslan simgeciliği, İslamiyetten öncekinin izinde gelişmiştir. Yeni birtakım tasavvurlar işin içine girmekle beraber, eski fikirler İslamla bağdaştırılmıştır. Zaten aslanın güç, kuvvet ya da koruyucu bir simge ya da taht timsali olması gibi hususlar birçok mitolojide ortaktır. Örneğin aslanın kükremesi nasıl Budizmin inananlarını uyarıyorsa, aynı husus, Hıristiyanlık ya da İslamiyet için de geçerlidir.