Türklere ait yaratılış mitlerinde dört ana unsur vardır: gök, yer, su ve yer altı. Yaratma eylemi bunlarla birlikte ele alınır. Dünyanın yaratılışına ilişkin Orta Asya kökenli efsanelerin hemen hepsinde ortak nokta, öncelikle suyun yaratılmış olmasıdır. Şamanlarda suyun da aralarında olduğu beş kutsal unsur vardır: Bunlar ateş, demir, toprak, su ve ağaçtır.
Sümerlere göre önce gök, hava ve deniz tanrıları yaratılmıştır. Bunlar da güneşi, ayı ve yıldızları yaratmıştır. Sümerler gibi Hitit kozmolojisi de evreni, gök, yer ve okyanus diye üçe ayırmaktadır. Tüm bunlara tanrı ve tanrıçalar olarak isimler verilmekte ve bu tanrılar değişik nitelikler taşımaktadır.
Evrenin yaratılışına ilişkin en temel inanışlar, su, insan, toprak, hava, güneş, ay ve yıldızlar çerçevesinde oluşmuş; dolayısı ile astrolojiye yönelim de bu şekilde başlamıştır. Doğadaki bu temel unsurlar aynı şekilde felsefe tarihi içerisinde de evrenin ve varoluşun temel nedenleri sayılmıştır. Meselâ MÖ 625 – 545 yılları arasında yaşamış olan Thales, her şeyin sudan türeyip tekrar suya döndüğünü ileri sürmüştü.