Yahudiler göçebe hayat sürdükleri dönemde ibadetlerini portatif bir tapınakta yapıyorlardı. Ahit Sandığı da bu tapınakta saklanıyordu. Hz. Davud, Kudüs’ü fethettiğinde, burasını Yahudi toplumunun başkenti yaptı. Ahit Sandığı’nın bir çadırda bulunmasından rahatsız olan Davud, onun için görkemli bir mabed yapmak istedi. Ancak efsanelere göre Tanrı bu mabedin yapılmasını uygun görmedi. Bunun üzerine Davud bu mabedi yapmaktan vazgeçti. Ancak yine de mabedin yapılacağı yeri belirledi. Hatta mabedin yapılması için gerekli malzemeleri de temin etti. Mabedin detaylı bir planını da hazırlayıp, bunu oğlu Süleyman’a verdi.
Süleyman hükümdarlığının dördüncü yılında mabedin inşasına başladı. MÖ 957 yılında tapınağın inşası tamamlandı. Tapınağın girişinde iki sütun bulunuyordu. İşçilerin ücretlerini ödeyebilmek için bu sütunlar tunçtan ve içi boş olarak yapılmıştı. İşçiler ücretlerini bu sütunların önünden alıyorlardı. Sağdaki sütunun adı J (Jachin) sütunu, soldakinin ise B (Boaz) idi.
Çeşitli kaynaklara göre bu sütunlar, Masonluğu ve yardımlaşmanın yüceliğini temsil etmektedirler. Ayrıca iki sütun birlikte “kuvvet sendedir ve o devamlı olacaktır‟ düşüncesini de ifade eder. Bir başka yoruma göre de, “Tanrım, sen her şeye kadirsin ve senin kudretin sonsuzluğa kadar devam eder” anlayışını bildirir. Bu iki sütun arasından geçmek, farklı bir boyuta geçişi simgeler.
Sütunların üstünde “Semavi” ve “Dünyevi” diye adlandırılan iki küre görülür. Bunlar maddi dünyayı ve kozmik âlemi simgeler.
Bu sütunlar tarot kartlarında da yer alır. Üzerlerinde J ve B harfleri vardır.
***
Yahudiler ibadetlerinin çoğunu Süleyman Mabedi’nde yaparlardı. Ancak bu mabet MS 70’te yıkılınca Yahudiler ibadetlerini yerine getiremez oldular. Bu, onlar için çok acı bir durumdu. Her gün mabetlerinin yeniden yapılması için dua ediyorlardı. Bu durum yüzyıllar boyunca devam etti. Günümüzde bu mabetten geriye kalan tek şey, “Ağlama Duvarı” adı verilen duvardır. Yahudiler için burası büyük bir önem taşır ve bu duvarın önünde dua etmeyi ibadet olarak kabul ederler.