Uğur inancı, Anadolu’nun eski uygarlıklarını, atalarımızın düşünce özelliklerini, yaşama anlayışlarını yansıtır. Uğur kelimesinin kökeni Latince augur’dur.
Lâtin dilinde falcı, bilici, gizli bilgileri bilen kimseye augur denirdi. Eski Roma’da bu bir görevdi. Tapınaklarda büyü, fal işleriyle uğraşan özel görevliler vardı. Devletin birçok işi onlara danışılarak yapılırdı. Özellikle bir savaşa girmeden önce uğurlara danışılırdı. Savaşta üstünlüğün sağlanıp sağlanamayacağı augurlara sorulurdu. Onlar da fal açar, gelecekteki durumu bildirirlerdi. Sonradan bu kavram Türklere geçti. Eski Türkçe’de uğur sözü bugünkü anlamda kullanılmazdı. Mutluluk, yücelik, devlet gibi değişik anlamları vardı.
Uğur bir işin, bir eylemin sağladığı sevinç, mutluluk, işin yolunda gitmesi, çıkar anlamına gelir. Sonu yıkımla biten bir eylem uğursuz; çıkarla, mutlulukla biten ise uğurlu sayılır. Uğur bir görev olarak en eski Anadolu dinlerinde de vardır. Fal açmak, geleceği öğrenmek, bunun için yıldızlara, kuşların uçuşuna, hayvan bağırsaklarına bakmak bir gelenek niteliğindeydi. Babil büyücüleri çok ünlüydü. Onlar yıldızlara bakarak geleceği bildirir, işlerin iyi mi kötü mü gideceğini önceden açıklamaya çalışırlardı.
Anadolu’da, Hititlerde, Urartularda, Likya, Lidya, Frigya, Bergama uluslarında da bu bir görevdi. Devlet işlerinin yolunda gidip gitmeyeceğini bildirmekle görevli kimseler vardı. Tapınaklarda fal bakmak, büyü yapmak, geleceği öğrenmek, savaşların sonunu önceden kestirmek, imparatorun sonunun iyi mi, kötü mü olacağını söylemek bunların göreviydi. Durum Mısır’da da böyleydi. Mısır’da büyücülük, özellikle Firavun mezarlarının korunmasında, çok ürkütücü bir aşamaya varmıştı. Firavun mezarlarına girenlerin çarpılacaklarına, onları koruyan cinlerin bulunduğuna inanılırdı.
Başlangıçta uğur oldukça somuttu. Elle tutulur, gözle görülür bir niteliği vardı. İnsanın iyiliğine olan, işine yarayan bir nesne, bir olay uğurlu sayılırdı. Zamanla uğur olayında bir soyutlaşma oldu. Böylece uğur soyut bir kavram oldu.