Kaybetmek bazen hayatta kalmanın tek yoludur.
Kertenkeleler, doğanın en usta “bırakma” sanatçılarıdır. Bilimsel adıyla “ototomi” (kendi kendini kesme) olarak bilinen bu olayda, bir avcı kuyruğundan yakaladığında kertenkele omurlarındaki özel kırılma noktalarını kasarak kuyruğunu feda eder. Kopan kuyruk yerde kıvranarak avcıyı oyalarken, kertenkele çoktan kaçmıştır. Bu biyolojik mucize, sembolizm dünyasında “yenilenme” ve “fedakarlık” olarak karşımıza çıkar. İnsan psikolojisinde ise, travmatik olaylardan sonra “benliği” korumak için bazı anıları veya alışkanlıkları geride bırakma gerekliliğini simgeler. Kertenkele, “poikilotherm” (soğukkanlı) yapısıyla enerjisini idareli kullanır ve doğru anı bekler. Bu da bize sabrın ve enerjiyi doğru yönetmenin biyolojik bir avantaj olduğunu kanıtlar.